De Dinkel, een snelstromend riviertje in Overijssel
Een nog ingekomen bericht
Tocht op de Dinkel
Een snelstromend riviertje in Overijssel
met Henk v/d P. Henk B, Anja, Cecile, Eric en Margriet
Zondag 8 maart begon mijn eerste kanotocht van het seizoen. Een tocht die ik jaren geleden al eens had gevaren en waar ik nog steeds over opschep tegen de vogelaars die ik ken. In mijn herinnering doemt nog steeds het beeld op van een ijsvogeltje dat een aantal meters voor mijn boot uitfladdert, aan de kant gaat zitten en vervolgens weer opvliegt bij het geluid van de naderende kano. Een schitterend beeld van een jaar of 10 geleden.
De dag begon met veel regen maar met een gunstige weersvoorspelling. Aan het einde van de morgen zou het droog worden. Deze voorspelling was op de minuut nauwkeurig. Na de heenreis en het neerzetten van de auto bij het eindpunt van onze tocht, stopte de regen om 12 uur precies, net op het moment dat wij onze boot in stapten.
De Dinkel stroomde geweldig, het had tenslotte ook flink geregend, en kronkelt (meandert) door het mooie Overijsselse landschap. Met laag overhangende takken een waar kruip-door- sluip- door spektakel waar niet iedereen zonder schrammen vanaf is gekomen.
Na een kilometer of vijf, klepperende ooievaars op een nest bovenop het dak van een prachtige oude boerderij. Jammer dat ik op dat moment mijn camera diep weggestopt had, maar wel weer een mooi beeld op mijn netvlies.
Dit stuk Dinkel is alleen toegankelijk van 1 september tot 1 april en mag alleen met vergunning bevaren worden. Het traject Losser- Lutterzand is ongeveer 19 kilometer lang Het is zeer de moeite waard en vraagt ook zeker iets van kanotechniek. Een wendbare boot meenemen is aan te bevelen. Grote obstakels werden ons niet in de weg gelegd, slechts één keer moest er een hindernis van takken en troep worden genomen, maar niemand hoefde daarvoor de boot te verlaten. Daarvoor hadden de twee Henken gezorgd. Zij hadden hun gewicht en dat van de kano ingezet om de hindernis te laten zakken zodat wij deze makkelijk konden nemen.
Na een kilometer of 10 hebben we de kano?s het land opgetrokken, in de zon gepauzeerd en onze bekende kanoversnaperingen opgepeuzeld. Daarna de tocht vervolgd en op het laatst bij Lutterzand vanaf het water tegen prachtige hoge zandhellingen aangekeken. Het is vreemd om te constateren dat wij natuurliefhebbers een vergunning nodig hebben terwijl de vele wandelaars op de oevers behoorlijk de rust verstoren en honden vrij kunnen lopen. Maar goed!!
Aan het eind van onze reis is er nog een echte redding uitgevoerd door Eric. Margriet was op de een of andere manier haar peddel kwijtgeraakt. Zo?n peddel is op dit snelstromende water gauw een flink eind weg. Eric was de held, ging achter de peddel aan, en zo kon Margriet toch nog zonder nat pak de kant op komen.
Daarna was er voor hem een welverdiend pilsje in de zon op het terras van de Lutterzandse uitspanning.
Met dank aan degene die voor ons het vervoer regelde en de auto?s gingen halen. Dit was een mooi begin van het kanoseizoen. Lisette
.